Video’s Carbage Run – Winter Editie 2019

We hebben na een jaar ons Saabje (nog steeds RIP trouwens) weer uit de schorsing gehaald, de verlichting een upgrade gegeven en een paar nieuwe winterbandjes onder de bolide gemonteerd voor dit tripje. We gingen deze keer niet naar Oost Europa maar naar Scandinavië. Denemarken, Zweden door om vervolgens te finishen in Helsinki. Dat was het plan tenminste. Dat we met iets meer sneeuw te maken zouden krijgen dan in Oost Europa was ons wel duidelijk, vandaar de nieuwe banden. Ook de vloeistoffen werden vervangen door de ver-onder-nul variant. Op de heenweg liepen we al tegen de eerste uitdaging aan. De ontsteking was waarschijnlijk niet helemaal lekker meer. Vraag niet hoe maar we hebben er Kopenhagen mee weten te halen. Na de start zouden we dan wel weer verder zien. Goed vooruitzicht nietwaar? De video van dag 1 volgt hieronder. Check hier de foto’s.

Dag 1 – Kopenhagen (DK) – Örebrö (S)

Het had even wat voeten in de aarde en uiteindelijk hebben we ook weinig van de route die uitgezet was voor dag 1 gevolgd. Maar de auto was wel weer helemaal gefixed! Toen menig runner al ver over de helft was reden wij net weg bij de garage na een reparatie van 400 euro. Een klap geld maar de run staken was A) geen optie en B) aanzienlijk prijziger vanwege alle hotels en de veerboot die we al geregeld hadden. Wat een narigheid om dit tripje voort te zetten 😉 . We kunnen je wel vertellen dat een biertje echt heel goed smaakt na zo’n dag die met horten en stoten begint, en vervolgens van garage naar garage gaat. Maar het was het waard. Vanuit Örebrö reden we de volgende dag verder naar Sundsvall, een paar honderd kilometer noordelijker. Hieronder de video en vanzelfsprekend zijn via deze link de foto’s te vinden.

Dag 2 – Örebro (S) – Sundsvall (S)

Ondertussen is de derde dag alweer aangebroken. Het is voor het eerst dat we vandaag zo noordelijk komen in de geschiedenis van de Carbage Run. De poolcirkel gaan we niet halen, ook al zijn we zo in de buurt. Vandaag tuffen we van Sundsvall naar Lulea. Kort aan de Finse grens. Dit was zeker geen makkelijke etappe gezien de weersomstandigheden die we ‘s avonds voor onze kiezen kregen. Maar wederom was het wel weer een prachtige route. Deze dag kende ook een aantal uitvallers. We zagen runners rijden met dusdanige schade, menig auto van een recenter bouwjaar was om veel minder total loss verklaard zeg maar. Hier de foto’s.

Dag 3 – Sundsvall (S) – Lulea (S)

En dan is al heel rap onze laatste dag in Zweden alweer aangebroken. We rijden vanuit een bevroren Lulea riching Haparanda, de plaats die precies op de grens van Zweden en Finland (Suomi op de lokale borden) ligt. Alle sneeuw die we vorig jaar gemist hebben krijgen we nu wel weer tegoed zeg maar. Om het erger te maken, zo heel koud was het stiekem niet eens. Voor deze regio niet althans. De temperatuur lag rond het vriespunt, wat betekend dat we eventuele neerslag als regen zouden krijgen. En die kwam ook. En een laag water op een bevroren ondergrond is niet heel gunstig. Zeker niet als de temperatuur weer onder het vriespunt duikt als het weinige daglicht verdwijnt in deze noordelijke regio. De omgeving is fantastisch, maar de omstandigheden om te rijden zijn verre van ideaal. IJzel, sneeuw, spekgladde wegen om maar even wat te noemen. Plus een etappe van ruim 600 kilometer. Van Lulea in Zweden naar Kuopio in Finland. Check Google Maps maar even, geen kinderachtig stukje in het noorden, in februari. Zie hier de foto’s en de video vind je op de vertrouwde plek hieronder.

Dag 4 – Lulea (S) – Kuopio (FIN)

En na de pittige etappe van gister komen we alweer aan deze laatste dag van de Carbage Run aan. Het weer was aardig omgeslagen in positieve zin. Zweterig was het allerminst maar de weersomstandigheden waren een stuk vriendelijker om weer een stukje te gaan rijden. Dit was de kortste etappe, en ook zijn er op de laatste dag geen opdrachten zodat iedereen een beetje bijtijds op de finishlocatie kan arriveren (theoretisch natuurlijk) om de finish te vieren. We hadden deze laatste dag ook zeker niet de minste route. Via allerlei bruggen van eiland naar eiland tussen de meest prachtige meren, een mooi zonnetje en zoals gezegd een prachtig landschap. Ontzettend jammer van de ongunstige bierprijzen want wat is Scandinavië verdomme prachtig! En al zou je Helsinki niet direct op je lijstje zetten voor een stedentrip, geef het een keer een kans, doe eens gek. Gezellige barretjes, goede restaurants en ook de goedkopere hotels zijn prima. Het leven is er een slag duurder maar voor een paar dagen of een weekend zoals wij deden is het echt de moeite waard. Ook al heb je wat langer nodig als je echt de stad goed gezien wil hebben. En geen losgeraakte multiriem van je auto als je met je trouwe vierwieler bent zoals in ons geval. Een paar uur sleutelen kost je essentiele toeristentijd weten we uit ervaring 😉 . Hieronder de video en hier de foto’s van de laatste dag van de Winterrun van 2019.

Dag 5 – Kuopio (FIN) – Helsinki (FIN)

En dat was het dan alweer helaas. Met de pech die we in het begin hadden leek het een lange week te worden maar niets is minder waar gebleken. We hebben de zaterdag na de finish de multiriem weer op de plek gelegd en de rest van de dag lekker de toerist uitgehangen. De volgende morgen, zondagochtend, hebben we de boot gepakt van Helsinki naar Tallinn in Estland. Daar hebben we een vervangende multiriem gescoord omdat die van ons wel erg verzadigd was met olie, en dusdanig glad was dat we bang waren dat het elk moment weer een keer zou gebeuren. Beter een reserve scoren, en voor 2 tientjes gaan we het risico niet nemen. Op zondag is de Motonet gewoon open in de Estse hoofdstad, en het mooie is dat ze daar ook het losse dopje 16 hadden wat essentieel is voor de reparatie (in de parkeergarage van Helsinki konden we het sleutelsetje gebruiken van collegarunners). En ze hadden daar visspullen. Hengels, kunstaas, lijnen, je kon het niet bedenken of het was er. Dus even wat souvenirs voor thuis gescoord uiteraard. Vanuit Tallinn in één keer door naar Kaunas in Litouwen, via Letland uiteraard. Daar nog wel even gestopt bij het strand. Met de ondergaande zon en de grote ijspakken was dit prachtig om mee te maken.

De rest van de etappe volgde in het donker en even later ook een pak mist die zo dik was dat je je fiets er tegenaan kon parkeren. En ookal hield je je aan de maximumsnelheid, dit weerhield de lokale truckers niet om je gewoon in te halen met nul zicht. Het was een 2-baansweg, eentje heen en eentje terug, snelwegen zijn er nauwelijks in de Baltische Staten, maar ook met vette mist hebben ze daar schijt aan medeweggebruikers. We hadden niet willen weten wat er gebeurd zou zijn als er een tegenligger aan zou komen in zulke situaties. En die waren er nogal, zowel tegenliggers in de mist als bijna-crash situaties. Net als in Roemenië maakt de maximumsnelheid blijkbaar deel uit van ongeschreven regels. Met als enige verschil met het Oostblok dat er in de Baltische Staten wel een arsenaal flitspalen op scherp staan. De enige fliter die we in Roemenië tegenkwamen was geloof ik nog van hout…

Eenmaal in Litouwen (ook een vrij lullig grensovergangetje trouwens tussen Letland en Litouwen) kwamen we vanuit de mist ineens zo’n 100 kilomter voor Kaunas, de hoofdstad van Litouwen, terecht op een 3-baans snelweg van prima kwaliteit. Alleen waarom die er lag was ons een raadsel. Er was echt geen hond op de weg te bekennen. Vlot ging het laatste stukje zo wel en ook in de stad zelf is er rond 23:00 geen klap meer te beleven. Uiteraard de afslag van het hotel in het centrum gemist maar een U-bocht kun je zo maken zonder iemand te hinderen. Ok, apart…

Vanuit Kaunas tuften we de volgend dag door naar Krakau in Polen. Hier hadden we wederom een hotel in het centrum zodat we de stad nog even in konden. Maar gezien het tijdstip is het hier niet meer van gekomen. De volgende dag, dinsdagmorgen, hebben we op tijd ontbeten en zijn we richting voormalig concentratiekamp Auschwitz gereden. Een indrukwekkende locatie met een verschrikkelijke geschiedenis. Hier zijn een aantal foto’s te vinden.

We zijn begonnen in kamp Auschwitz-Birkenau II. Dit gedeelte is gratis toegankelijk (de welbekende spoorrails met de beruchte poort). Daarna zijn we nog even gestopt bij de Jüdenrampe, het gedeelte waar de gevangenen uit de treinen werden gehaald en verder naar het kamp moesten lopen. De rails die doorliepen tot in het kamp zijn later aangelegd en maar een paar maanden gebruikt. Vervolgens zijn we naar Auschitz-Birkenau I gereden, het gedeelte waar de gevreesde woorden ‘Arbeit Macht Frei’ boven de poort hingen. Dit gedeelte is niet vrij toegankelijk en op dit deel van de middag dusdanig druk dat we niet verder dan de controle bij de ingang zijn gekomen. Dit hadden we achteraf beter andersom kunnen dus. We besloten het hier voor gezien te houden en door te rijden naar onze eindbestemming voor deze dag, de stad Wroclaw in het westen van Polen. Van hieruit zouden we de volgende dag doorrijden naar huis. Tenminste dat was de bedoeling.

Met nog enkele kilometers te gaan kregen we de melding in het scherm van de Saab dat er iets met de accu zou zijn. Hij werd niet bijgeladen, dus de dynamo draaide niet, dus de multiriem lag eraf. En hier zit de stuurbekrachtiging ook op. Nu is dat niet heel dramatisch maar ook de waterpomp die de koeling van de motor verzorgd draait mee door deze riem. Met een temperatuurmeter die voorbij het meest verre rode punt stond hebben we de auto aan de kant gezet, achteraf pal voor de ingang voor een rijschool/kartbaan. De koelvloeistof lekte eruit en het blok was roodgloeiend en kokend heet maar de koppakking leek er niet uitgeblazen te zijn. De dames regelden gelijk de randzaken zoals bijlichten, water, papieren doekjes en Stef en ik krikten de auto op, plaatsen het reservewiel onder de auto met een plank ertussen waarop het motorblok moest komen te rusten. Om de riem terug te plaatsen, of in ons geval vervangen want zijn in Estland aangeschafte collega ging erop, moest een motorsteun los. Dus vandaar het wiel onder de auto met de plank. De plank om te voorkomen dat we het carter zouden slopen want dan is het einde verhaal, en het wiel om te voorkomen dat de motor een klap naar beneden zou maken want dan was het ook einde verhaal. Niet hoe de professionals het zouden doen. Die zouden de auto gewoon op de brug gooien en dan de riem van onderuit vervangen. Echter die brug hadden we niet bij ons dan maar zo. De lokale rijschoolhouder sprak ons gelijk aan dat hij een broer/buurman/neef/iets had die monteur was. Hij ging zijn lesuur afmaken en wilde wel voor ons bellen om ons te komen helpen als we er dan nog stonden. We bedankten hem en gingen ons best doen om dat te voorkomen. En dat lukte. In de beginnende regen en de schemering hebben we met ons vieren de riem in een half uurtje kunnen vervangen. De motor was ondertussen ook weer afgekoeld en we hebben de koelvloeistof weer bijgevuld. Gelukkig geen lekkage maar de overstort die keurig zijn werk deed.

We lieten de dames verder rijden omdat wij, de heren, tot aan onze ellebogen onder de zwarte zooi en drek zaten. Ook het inchecken in de lokale Ibis vestiging lieten we aan de dames over terwijl Stef en ik heel onschuldig met onze armen op onze rug de toerist aan het uithangen waren. Op de kamers ging de scrub van de dames eraan om onze armen en handen een beetje te fatsoeneren. Daarna even lekker gegeten in het restaurant van het hotel om nog even een stukje voetbal en een paar lekkere drankjes mee te pakken in de bar van het hotel.

Het onvermijdelijke einde van deze trip was echt aangebroken. De laatste etappe zouden we de volgende dag gaan rijden. Onder Berlijn langs en dan gewoon eindeloos de A1 tot aan Lochem volgen. Voor Stef en Nadine liep de trip nog een stukje verder maar wij waren die dag om een uurtje of 19:00 weer thuis. Kapot, maar wat een tripje…

Check hier de Facebookpagina die we voor, tijdens en ook een beetje na beide tripjes hebben bijgehouden!